Recèpta dei “Barba Joans” de Nina dal Gomb

Publié le par Agach occitan

Recèpta dei“Barba Joans” de Nina dal Gomb (mandaia per l'escolana)

 

 

Assabètz l’istòria dei « Barba Joans » ? Ven pròpi de Recabruna (Roquebrune- Cap Martin en francés, vila dal país mentonasc). L’an copiaia un pauc da pertot entre Mónego, ‘A Torbia, Suspèr e Menton. Arriba qu’o mondo escrigue “barbajUan (coma “Juan les Pins”), barbaGIoan (coma ‘o nom de familha Joan escrich a ‘a mieja toscana “GIoan”),barbaGIUan, eça.” mas es ben l’escritura “barbajoan” qu’es ‘a bòna.

 

 

 

Alora es un òme que se sonava Joan Gromand. Avia fach de raviòras e avia conviat de mondo. Èran a manjar e i èra ancar de raviòras, mas n’i èra pus de salça. Alora aquel Joan fa a sa frema : “Di, e ben n’avèm que de ‘ai faire fríger ». ‘Us an fach fríger, e es ailí qu’o nebot de Joan ne’n mangèt un lèu lèu e crièt :“Aiçò es pròpi bòn Barba Joan !”. Es alora qu’us conviats an decidit qu’o nome seria ‘us « barbajoan ».

 

 

Coma se prepara ?

 

‘A pasta es facha dambé de farina, un pauc d’aiga chépia e un pauc d’òri. Alaishatz un pauc repausar. ‘O barbajoan es farcit de blheas, de ris, d’òus, de fromai, d’alh e de julvèrd, enfin çò que si mete sovent en las autrai farças en per aicí (coma per ‘a pòcha de veèl farcia, eça.).

 

Me cal dire qu’i son de biaisses de far per cadun. Una vòuta, mi me trovava en vila, e i èra una coblha de forestièrs. Son venguts me parlar dei barbajoans, e m’an questionat. Alora aquestai personas m’an dich : “Ditz, si mete de ris, se fa búlher ‘o ris ?”. A ! digo non, mi digo. Non fago búlher ‘o ris, non fago. Meto d’alh, de julvèrd, ‘o fago un pauc rissolant en r’òri, pi meto ‘o ris, que s’emprenhe bèn d’òri, e après i meto l’aiga per faire còser, perqué senon ‘o ris just bulhit, n’a ren de gust.

 

 

Per farcir ‘o barbajoan, si fa bulhir‘ai blheas, pi se chapran ben entendut, e ‘o ris se fa coma vos ai dich anantz. Après se mesclha tot, i metètz d’òus, de fromai, e púi après estendètz ‘a pasta, e que siegue pus fina possibla. s’a pasta es espessa, n’a ren de gust, mentre qu’a pasta fina shi ! I es un còp una persona que m’a dich, ‘us avia donat de barbajoans, m’a dich ‘us ten son pus bòns qu’aquelos de ma maire, perqué sa maire probablament fasia ‘a pasta tròp dura... tròp espessa, e car que sigue ‘a pus fina possibla perqué sinhon n’avètz pas gust de barbajoan, n’avètz gust que d’a pasta.

 

 

Metètz ‘a farça d’a mesura d’un culhièr, un gròs culhièr a cafè. A raviòra se fa una a una sus ‘a pasta, mentre qu’o barbajoan es dos e dos sus ‘a pasta. Se fa tot demorons sus ‘a pasta e après se fa fríger en l’òri fins a çò que vengue daurat.

 

 

Se manja ‘o mai sovent coma una entraia. Vaicí, aüra a vos de far ma version o vòstra version, qu’arriba sovent que cadun fague a ‘a sen mòda, mas que i es qu’a sen qu’es ‘a melhora.

Pour être informé des derniers articles, inscrivez vous :

Commenter cet article